ÖZLEMİŞİZ

ÖZLEMİŞİZ

Günün ilk ışıkları,
Gökyüzünden ağarken yeryüzüne,
Yağmur damlalarının onlara eşlik etmesini,
Özlemişiz.

Hele hele kapkara bulutların,
Onları gölgesinde barındırması,
Görülmeye değer bir hâkimiyet manzarası…
Resmedebilenler için muhteşem bir durum…
Günün dinginliği ile gözünü açmış olanlar,
Bu manzaranın karşısında şaşkın olurlar.
Özlemişiz.

Yağmur'a mı öncelik, aydınlanmaya mı öncelik?
Yoksa karabasan gibi çöken bulutlara mı öncelik?
Şaşalamak, bungunlaşmak, karmaşa içerisine düşmek,
İçinden çıkılmaz hal almak…
Belki de ilk dakikalar için
Kabul edilebilecek tavırlardır.
Özlemişiz.

Sonrasında sakince, sessizce,
Düzenli bir halde,
Düşünce dünyamızın ayıklandığı,
Çözümlendiği, istikamet tayin edildiği,
Şahit olunan hal olarak karşımızda beliriverir…
Özlemişiz.

Biz bu açılımın güzelliğine,
Gönlümüzü teslim ederiz.
Sonrası kendiliğinden ilmik ilmik dökülür.
Bir günün serencamı başlar.
İlk ışıklar, ilk bakışlar…
İlk karşılamalar, ilk karşılanışlar…
Uykunun engin gönlünden,
Uyanıklığın sonsuzluğuna adım atmak…
Özlemişiz.

Başlar bir hengâme,
Başlar bir hay huy,
Başlar bir koşuşturmaca…
İstediklerimizden ziyade istemediklerimiz,
Bizi alır götürür başka diyarlara…
Hızlı bir sele kapılmış gibi dolaşırız,
Dağdan, taştan, yoldan geçeriz.
Manzaralar, durumlar, şekiller, sözler;
Bizi gün boyunca avutur durur.
Hani küçük yaşlarda, annemizin avuttuğu sıcaklıkla…
Özlemişiz.

Muammer AZMAK 07.01.2026