Sizin Hiç Geceniz Yarıldı mı?

Sizin Hiç Geceniz Yarıldı mı?

Meryem KOZAK

Sizin hiç geceniz yarıldı mı?
Benim bir kere yarıldı; içimde bir gölge kırıldı.
Karanlık evin duvarlarına çarptı sesim.
Kendimden ummazdım bunu; içimde bir gölge kırıldı.

Siz hiç kapı eşiğinde beklediniz mi?
Ben bekledim; saatler omzuma çöktü.
Her vuruşunda bir kalbim eksildi;
Bir adım gelmedi… İçimde bir gölge kırıldı.

Siz hiç nefesinizi karanlığa bıraktınız mı?
Ben bıraktım. Gökyüzü eğilmişti sanki:
“Dayan…” der gibi, “daha sabahsın…” der gibi.
Ak saçlı bir sessizlik çöktü omzuma;
Omzumdan ummazdım bunu… İçimde bir gölge kırıldı.

Bir sokak lambası vardı uzakta, titrek.
Bir yanı yanıyor, bir yanı sönüyordu;
Tıpkı içimdeki ışık gibi: eksik, yarım.
Siz hiç yarım bir ışığa tutundunuz mu?
Ben tutundum; ellerim üşüdü… İçimde bir gölge kırıldı.

Siz hiç sessizlikte ağladınız mı peki?
Ben ağladım; gözyaşı bile ürktü yüzümden.
Ayna bile bakamadı bana; geri çekildi.
Geri çekilmez sanırdım… İçimde bir gölge kırıldı.

Ve siz hiç gecenin bütün ağırlığını taşıdınız mı?
Ben taşıdım; dizlerim titremedi, sesim kırılmadı.
Çünkü bilirim: karanlık insanı sınar, ama yenemez.
Ben gecenin üstüne yürüdüm, o geri çekildi.
Sabah dediğin böyle gelir;
Bir adımlık cesaretten doğar bazen.