Ateşin Gölgesinde

Ateşin Gölgesinde

Meryem KOZAK


Uyandır ey gönlüm, sükûtun zindanı doldu,
seher, kirpiklerime düşerken bir sır çözüldü;
ufuk, semanın alnına gümüşten mühür vurdu
senin adın anılınca gece birden büründü.

Mehtap, vuslatın ateşine eğdi çehresini,
firkat, bir güvercinin kanadında titreyip söndü;
ben, eski masalların küllerinden doğan bir söz
sen, o söze ilahi bir nefes olup çöktün.

Rüzgâr, saçlarının kıblesine çevirdi yönünü,
toprak sen geçince serpti bağrına amber izini;
yollar, ayak seslerini gümüş bir tespih gibi dizer
kader bile saklar yazgısının en nadide yüzünü.

Zaman, senin için eğdi saatlerin boynunu,
bir yıldız kaydı gökten — kayarken söyledi adını;
deniz, ufkun eteğine dokunup senden bahsetti
ve dalgalar kıskandı gecenin o mahrem suskunluğunu.

Bülbül, gülün mateme dönen günahkâr haline ağlar,
gözlerimde hâlâ titrer yitirdiği baharların izi;
ben ise çölün kalbinde susuzluğunla çoğalırken
kumlara karışır sesimin kadim ve kederli sesi.

Bir Kafdağı kalmıştı senden habersiz, mahzun,
o bile tutuştu irfanın alevinde, ey nur-i cihan;
sen görününce, gölgeler bile secdeye vardı
ve gece çözüldü ruhuma: “Aşk senden ibaret, ey zaman!”